fbpx

Αλλαγή: Τελικά αλλάζουν οι άνθρωποι;

«Δεν αγαπάμε αρκετά τους ανθρώπους, εάν πρώτα δεν λατρέψουμε την αθλιότητα, την ταπείνωση και τη δυστυχία τους». Ένας από αυτούς τους ανθρώπους κι ο εαυτός μας.

«Μια φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει κι η καρδιά μου σπάει, μες στο φως σε είδα». Από παιδί θυμάμαι, μαθητής Δημοτικού ακόμα, μου άρεσε αυτό το τραγούδι. Χωρίς προφανή λόγο. Πώς θα μπορούσα άλλωστε σ’ αυτήν την ηλικία να κατανοήσω εκφράσεις όπως «η καρδιά μου σπάει» ή «μες στο φως σε είδα»; Εξάλλου, δεν μ’ ενδιέφερε. Εγώ ήθελα να παίζω. Μόνο αυτό ήθελα.

Αρκετά χρόνια αργότερα, έχοντας περάσει πια τα 30, έτυχε να ακούσω ξανά αυτό το τραγούδι. Ολόκληρος άντρας πια, το σκίρτημα όμως ίδιο! «Γίναν τα κομμάτια μια καινούργια γη, μες στην αλλαγή βλέπω μ’ άλλα μάτια». Ταρακουνήθηκα για τα καλά. Μα για ποια «καινούργια γη» μιλάει; Σε ποια «αλλαγή» αναφέρεται; Και τι εννοεί όταν λέει πως «βλέπει μ’ άλλα μάτια»; Τις απαντήσεις που έψαχνα μου τις έδωσε ο ίδιος ο ερμηνευτής αμέσως μετά.«Όλα είναι ίδια αν δεν τ’ αγαπάς».«Για δες» σκέφτηκα.«Μπορεί ν’ αλλάξει ο κόσμος γύρω μας ξεκινώντας ν’ αγαπάμε»; Αυτή μου η σκέψη ήταν η πρώτη μου «ματιά» προς την «καινούργια γη», την «αλλαγή» μου.

Χρειάστηκε να μάθω, λοιπόν, ν’ αγαπάω από την αρχή. Σαν ένα μωρό που κάνει τα πρώτα του βήματα. Στην προσπάθεια μου αυτή, ανακάλυψα πως η πραγματική αγάπη έχει ως πιστή συνοδοιπόρο της, στις διαδρομές της, τη δίδυμη αδελφή της που ακούει στο όνομα «Ανιδιοτέλεια». Αναλογιζόμενος αυτό, ένιωθα να στέκομαι ήδη καλύτερα στα πόδια μου! «Αυτό που χρειάζεται λοιπόν» είπα «είναι να μάθω ν’ αγαπάω ανιδιοτελώς». Και πάλι όμως, δεν ήξερα τον τρόπο. «Μα πώς θα βρει χώρο να εκδηλωθεί η αγάπη μου όταν όλες οι πόρτες μέσα μου είναι κλειστές»; σκέφτηκα. Κι εκεί συνειδητοποίησα πως η αγάπη ξέρει μόνο ένα δρόμο. Το δρόμο της συγχώρεσης. Της αληθινής συγχώρεσης. Με την πρωταρχική έννοια του όρου. Να μπορεί κανείς να δημιουργεί «χώρο» για οτιδήποτε καινούργιο, οτιδήποτε διαφορετικό.«Έτσι θ’ ανοίξουν οι πόρτες» ξανασκέφτηκα. Ένιωθα σπουδαία πια! Ήξερα πού ήθελα να φτάσω, ήξερα το δρόμο που θα με οδηγούσε εκεί, έμενε μόνο να τον περπατήσω. «Ξεκινάω λοιπόν!» είπα.

Κι εκεί ακριβώς, ένιωσα παντελώς ανήμπορος. Ένιωσα να με κατακλύζει ένα συναίσθημα την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα επιδεικτικά όλα αυτά τα χρόνια. Φόβος. Το «σκοτάδι» άρχισε σταδιακά να με κυριεύει. «Δεν είμαι εγώ για αλλαγές» είπα χωρίς δεύτερη σκέψη. «Κι ως εδώ που έφτασα, καλά ήταν. Δεν είμαι τόσο δυνατός τελικά. Ας γυρίσω πίσω σ’ αυτά που ξέρω, εκεί, έτσι κι αλλιώς, νιώθω ασφαλής. Πού καιρός για αλλαγές. Πού καιρός για “φως”». Και γύρισα λοιπόν την πλάτη μου, έτοιμος για την επιστροφή μου στη «σιγουριά».

Μια φωνούλα όμως μέσα μου επέμενε. «Μην υποχωρείς» μου ψιθύριζε. «Αυτό που πολλές φορές αναζητάμε, αυτό που πραγματικά ποθεί η ψυχή μας, το πεπρωμένο μας, δεν είναι παρά ένα βήμα μακριά. Εμπιστεύσου τον Θεό, κοίταξε κατάματα τους φόβους σου, κλάψε μαζί τους αν έτσι νιώθεις, νιώσε ευγνωμοσύνη για όσα σου έχει προσφέρει η ζωή και προχώρα. Μην κοιτάς πίσω και προχώρα. Ό,τι κι αν γίνει, προχώρα μπροστά. Κι αν ακόμα λυγίσεις και χρειαστεί να συρθείς, μη σταματήσεις να πηγαίνεις μπροστά».

Κι αποφασισμένος πια, έκανα το πρώτο βήμα στο μονοπάτι της συγχώρεσης. Κι αισθάνθηκα γενναίος. Και πριν καν προχωρήσω στο δεύτερο βήμα, αντιλήφθηκα πως για να μάθω ν’ αγαπάω τα πάντα γύρω μου ανιδιοτελώς, ήμουν αναγκασμένος, σχεδόν υποχρεωμένος, να ξεκινήσω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Κι αυτό έκανα. Αναγνωρίζοντας λοιπόν τον εαυτό μου, κατανοώντας τον, συγχωρώντας τον, έμαθα να τον αποδέχομαι. Χωρίς να τον κρίνω, χωρίς να τον απορρίπτω, χωρίς να τον μαλώνω, έμαθα την αξία της αποδοχής. Κι έμαθα ακόμα πως τα αρνητικά συναισθήματα μου, τα τοξικά μου συναισθήματα, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Και πως χωρίς αυτά, δεν θα έφτανα εδώ που είμαι. Και πως ο μόνος τρόπος για να απελευθερωθούν από μέσα μου, είναι να τα εκφράσω. Να βγουν ως λέξεις από το στόμα μου. Να τα ψιθυρίσω όσο χρειάζεται για να μπορέσουν να τα ακούσουν τα αυτιά μου. Και το έκανα κι αυτό. Κι όλα πήραν σιγά-σιγά το δρόμο τους.

Και ξεκινώντας από τον εαυτό μου, έμαθα ν’ αγαπάω τον κόσμο γύρω μου. Κι έμαθα να νιώθω ευτυχισμένος. Κι έμαθα πως η ζωή αλλάζει. Κι αλλάζουν οι άνθρωποι. Και βλέποντας επιτέλους λίγο πιο πέρα από τη σκιά μου, άφησα «χώρο» για να συμβεί αυτό που πάντα αποζητούσα. Το θαύμα! Το θαύμα της «αλλαγής» μου! Κι έμαθα ακόμα πως ποτέ δεν είναι αργά για θαύματα. Αρκεί να έχεις υπομονή και πίστη. Και πως για να φτάσεις στο «φως», θα χρειαστεί να περάσεις από το «σκοτάδι». Και πως αν δεν φτάσεις κοντά στο «θάνατο», δεν μπορείς να βιώσεις την «αναγέννηση». Κι αυτή είναι η αληθινή ομορφιά της ζωής!

Προσπαθώντας λοιπόν να φτάσουμε στην «αλλαγή» μας, καλό είναι να θυμόμαστε πως ο καλύτερος κριτής είναι η καρδιά μας κι ας έχουμε πάντοτε στον νου μας τα λόγια της Γιουρσενάρ. «Δεν αγαπάμε αρκετά τους ανθρώπους, εάν πρώτα δεν λατρέψουμε την αθλιότητα, την ταπείνωση και τη δυστυχία τους». Ένας από αυτούς τους ανθρώπους κι ο εαυτός μας.

(Αφιερώνω το κείμενο αυτό στην αδερφή μου Θεοδώρα, η οποία μου έμαθε πως το σκοτάδι δεν είναι παρά η άποψη που έχουμε για το φως όταν κρατάμε τα μάτια μας κλειστά. Σ’ ευχαριστώ).

Συγγραφέας - Βιβλιογραφία - Συνδεσμοι

  • Συγγραφέας: Ανδρέας Α. Γκούβας

Μπορείτε να κάνετε το τεστ Συναισθηματικής Νοημοσύνης εδώ: www.expansionmethod.com/testeq 

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο emoducation.com, αποδέχεστε τη χρήση cookies.