Πρέπει ή Θέλω;

“Πιάσε το πρέπει και γδάρε το από το ι ίσαμε το π”

Στις 2 Νοεμβρίου 1911, στο Ηράκλειο Κρήτης, γεννιέται ο Οδυσσέας Ελύτης. Έπειτα από 68 χρόνια και καθώς είχε ήδη μια ολόκληρη ζωή πίσω του, τα ποιήματα του θα εκτιμηθούν και θ΄αγαπηθούν τόσο, που θα τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας: «Για την ποίησή του, που με βάθρο την ελληνική παράδοση περιγράφει με αισθητική δύναμη και υψηλή πνευματική διακριτικότητα, τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για την ελευθερία και τη δημιουργία».

Από την συλλογή “Μικρός Ναυτίλος”, ξεχώρισα την ακόλουθη φράση.

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

Αυτή η πρόταση, μου έφερε τόσες πολλές σκέψεις στο μυαλό. Τα κύρια ερωτήματα, που μου δημιουργήθηκαν ήταν το «πόσες έννοιες κρύβει, αυτή, η τόση δα λέξουλα;» και το «γιατί χρειάζεται να αφαιρέσουμε το πρέπει από τη ζωή μας;».

Το πρέπει μέσα του κρύβει αναγκαιότητα και ηθική υποχρέωση. Για να γίνει κάτι, ή να πετύχεις κάτι, πρέπει εσύ να πράξεις με κάποιον τρόπο. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό είναι αδιαμφισβήτητα αναγκαίο γιατί όλο αυτό εμπεριέχει μια προσωπική – ατομική ευθύνη, την όποια κάθε υγιής προσωπικότητα  χρειάζεται να ακολουθεί.

Η παρατήρησή μου, σε αυτήν την έννοια του πρέπει, έχει να κάνει μόνο με την δύναμη που κρύβουν οι λέξεις και πως αυτές μπορούν να μας επηρεάσουν. Πιο συγκεκριμένα, το πρέπει θα μπορούσε να αντικατασταθεί με το χρειάζεται. Το νόημα τους είναι ίδιο, με την διαφορά ότι το πρέπει, είναι η φωνή της λογικής δίχως ίχνος συναισθήματος μέσα της. Ενώ από την άλλη, το χρειάζεται, έχει βεβαίως την απαιτούμενη αναγκαιότητα, αλλά έχει μέσα του μια συμπόνια, ένα «σε καταλαβαίνω», που στις μέρες μας δύσκολα το ακούμε. Οπότε έτσι είναι σαν να γινόμαστε εμείς συμπαραστάτες του ίδιου μας του εαυτού.

Το « πιάσε το πρέπει και γδάρε το από το ιώτα ίσαμε το πί», με βρίσκει να διαφωνώ κάθετα σε μια άλλη έννοια του πρέπει, αυτή του ταιριάζει, του αρμόζει, του αξίζει σε κάποιον. Την έννοια του να είσαι όπως αρμόζει να είσαι, να είσαι όπως είναι σωστό να είσαι. Πραγματικά, θεωρώ τόσο εξοργιστικό αυτό το πρέπει.

Δεν είναι ελεύθερο, αλλά περιοριστικό. Σε περιορίζει σαν άτομο, σαν προσωπικότητα. Δεν μπορείς να εκφραστείς όπως θέλεις, γιατί ίσως δεν πρέπει. Δεν πρέπει να ντύνεσαι έτσι. Δεν πρέπει να αισθάνεσαι έτσι. Με λίγα λόγια να περιορίζεσαι μέσα σε στερεότυπα, που δυστυχώς πολλοί έχουν μεγαλώσει μέσα σε τέτοια. Νιώθουν τον περιορισμό αλλά δεν ξέρουν πως είναι να ζεις, να κινείσαι, να αισθάνεσαι, ακόμη και να αναπνέεις χωρίς αυτόν. Νιώθουν πίεση που δεν μπορούν καν ερμηνεύσουν. Δεν γνωρίζουν την πραγματική, ανιδιοτελή αγάπη και αποδοχή. Το μυαλό μεταφράζει κάνω αυτό που πρέπει γι αυτό μ’ αγαπούν. Αν ήμουν αλλιώς θα με αγαπούσαν; Άρα δεν ξέρω αν με αγαπούν και με αποδέχονται γι αυτό που πραγματικά είμαι. Εγώ, τελικά ξέρω ποιος είμαι ή ξέρω ποιος πρέπει να είμαι για να θεωρώ ότι αυτό αγαπούν και αποδέχονται; Ειρωνικό, έτσι δεν είναι; Η αγάπη υπάρχει και στις δύο περιπτώσεις, η διαφορά είναι πως εγώ έχω μάθει να την καταλαβαίνω.

Για να μάθω ποιος πραγματικά είμαι πρέπει να γδάρω το πρέπει, εντάξει ας ήμαστε ρεαλιστές δύσκολα γίνεται μονομιάς με τόση μανία που περιγράφει ο Ελύτης, χρειάζεται να έχεις μπουχτίσει από τα πρέπει, να έχεις αγανακτήσει. Όμως μπορούμε να αρχίσουμε να γρατζουνάμε λίγο αυτό το πρέπει. Να σκεφτούμε ποιος είναι αυτός που ορίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει. Ποιος είναι αυτός που ορίζει πως πρέπει εγώ να νιώθω; Ποιος είναι αυτός που ξέρει καλύτερα από έμενα τι μου ταιριάζει ή πως πρέπει να είμαι;

Οι απαντήσεις όλων αυτών είναι μέσα μας.

Μια ειλικρινής συζήτηση με τον εαυτό μας θα μας οδηγήσει σε ό,τι έχουμε ανάγκη να μάθουμε. Εκείνος μας ξέρει καλύτερα από όσο πιστεύουμε. Όλοι κρύβουμε ένα διαμάντι μέσα μας, αλλά τα διαμάντια που τόσο περιζήτητα είναι για την λάμψη τους, όταν είναι ανεπεξέργαστα δεν εμφανίζουν ούτε λάμψη ούτε κανένα από τα γνωστά τους χαρακτηριστικά, τα οποία αποκτούν με την επεξεργασία.

Η ελευθερία, η αγάπη και η αποδοχή, που τόσο ζητάμε από τους άλλους να μας δώσουν, είναι μέσα μας και με την κατάλληλη επεξεργασία μπορούμε να την ανακαλύψουμε!

Συγγραφέας - Βιβλιογραφία - Συνδεσμοι

  • Συγγραφέας: Έφη Τζάκου, Κινησιοθεραπεύτρια.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο emoducation.com, αποδέχεστε τη χρήση cookies.